Poletiek en polemiek.

Weet u waar ik boos van word? Van twee maten en twee gewichten. Dat is er van jongs af ingedrild door mijn pa, hoewel nuance toch niet zijn sterkste kant is. Uitspraken als ‘ik steek nog liever alles in de fik dan dat mijn kinderen er ambras over maken zodra ik mijn kop leg’, dat soort dingen. En zelfs voor mijn oudste stuk nageslacht en zijn peutervriendjes is ‘samen spelen, samen delen’ the way to go om de dagelijkse hectiek van de zandbak te overleven. Er moet dus wel iets van aan zijn.

Ik ken trouwens niet veel mensen die tegen dat principe zijn. Het principe van gelijk oversteken. Van met gelijke wapens strijden. Van geen appelen met peren vergelijken, of appelen met citroenen. Of citroenen met peren. Bon soit: het principe dat voor u de regels gelden die ge aan uw medemens oplegt, en omgekeerd. Gelijke behandeling: toppertje wat constructieve relaties betreft.

En dan is daar het internet. En discussies op het internet. En discussies over politiek op het internet. De ideale gelegenheid om de laatste flinter beschaving weg te gooien en badend in het eigen grote gelijk de ander eens goed te vertellen wat voor een domme, domme kloot hij wel niet is. Liefst anoniem, dat spreekt. Argumenten, cijfers, onderzoeken? Bullshit! Cognitieve dissonantie? Mééééér hebben we ervan nodig. NIETS van wat IEMAND ook maar zegt zal MIJ van gedachten doen veranderen. Integendeel. Het toont alleen maar aan hoe DOM die ander is, hoe BLIND voor DE realiteit. Mijn realiteit. Mijn waarheid.

Mijn waarheid, waarbinnen alles keurig op zijn plaats valt zonder dat ik er al te lang over moet nadenken. Waar alles veilig en vertrouwd is. De waarheid die ik nooit in vraag stel, want daar word ik een beetje ongemakkelijk van. De waarheid waarin alle negers tamzakken zijn. En alle Walen ook. Werklozen? Lui, meneer. En profiteren. En alle Vlaams-nationalisten zijn racisten en alle ondernemers fraudeurs.

Hokjes: het is toch zo’n gemak. Het is de hele dag van druk-druk-druk in onze kop, we gaan ons toch niet extra vermoeien met nuance, zeker? Met nadenken en toegeven dat medailles een keerzijde hebben? Dat één kam te weinig is om iedereen over te scheren? Ain’t nobody got time for that!

Maar zelfs die hokjes zijn niet het probleem. Het probleem komt pas als we hokjes gaan vergelijken met die van andere mensen. Die zijn namelijk altijd net iets te eng, te ruim, te onduidelijk, té duidelijk, te vooringenomen of te naïef. Consequent fout, dus. Behalve de hokjes van mijn medestanders (soms). En mijn hokjes (nooit). Mijn hokjes stemmen- spot on- overeen met de realiteit.

Misschien moet iedereen die het net opgaat (en daarbuiten) maar eens nadenken over zijn eigen hokjes, en die van een ander, voor er weer een mening (opinions, assholes, u weet wel) gelost wordt. Niet voor elke bevolkingsgroep waar u tegen bent (schrap wat niet past: ondernemers/werklozen/kleurlingen/Walen/boeren van Dendermonde) alles tot de laatste nanometer uitvlooien, bijvoorbeeld, om dan met de losse pols de centimeters van de groep waar u voor bent in te schatten. Consequent zijn in discussies: als u zegt dat alle werklozen profiteurs zijn, dan mag ik zeggen dat alle ondernemers fraudeurs zijn. Dat is een discussie op hetzelfde niveau: dat mag. En wilt u iets dieper gaan dan het niveau ‘jouw tekening is mooi als jij die van mij ook mooi vindt’, dan kan dat. Maar wel met één duidelijke voorwaarde: toegeven dat er naast zwart en wit ook nog een hele hoop grijs bestaat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s